Przyczepność atramentu zależy nie tylko od jego chemii, ale także od energii powierzchniowej i czystości materiału. Kurz, tłuszcz, środki antyadhezyjne, silikon i pozostałości po produkcji tworzywa mogą całkowicie zmienić wynik druku.
Pierwszym krokiem jest identyfikacja materiału. PVC, PMMA, poliwęglan, szkło, aluminium, PP i PE wymagają innego podejścia. Szczególnie trudne są tworzywa o niskiej energii powierzchniowej, takie jak PP i PE.
Powierzchnia powinna być czysta i sucha. Środek czyszczący trzeba dobrać tak, aby nie reagował z podłożem i nie pozostawiał filmu. Niektóre tworzywa mogą matowieć lub pękać naprężeniowo pod wpływem agresywnych rozpuszczalników.
Jeśli sama czystość nie wystarcza, stosuje się primer lub aktywację powierzchni, np. koronę lub plazmę. Primer tworzy warstwę pośrednią zwiększającą adhezję, ale musi być kompatybilny zarówno z podłożem, jak i atramentem.
Przed wdrożeniem produkcji warto wykonać prosty test przyczepności po pełnym utwardzeniu i powtórzyć go po 24–48 godzinach. Niektóre systemy osiągają końcową odporność dopiero po czasie.
W praktyce
- Diagnozuj proces, nie pojedynczy objaw. Zapisuj warunki, ustawienia i wynik każdej zmiany.
- Przy ingerencji w układ atramentowy lub głowice stosuj procedury odpowiednie dla konkretnego modelu urządzenia i chemii atramentu.
Najczęstsze pytania
- Czy odtłuszczenie alkoholem zawsze wystarczy?
- Nie. Niektóre materiały potrzebują aktywacji lub primera, a część źle reaguje na konkretne rozpuszczalniki.